–अज्ञात
दशैँ आयो, गाउँघरमा, खुसी भने आएन,
रातो टीका, पहेँलो जमरा, आँगनभरि छाएन।
नयाँ लुगा किन्ने सपना, आँसुसँगै बग्यो,
बाढीपहिरोको भेलसँगै, कति खुसी भाग्यो।
पहाड रोयो, नदी रोयो, रोयो सारा बस्ती,
कसैले घर गुमायो यहाँ, कसैले जीवनसाथी।
कसैको चुलो निभेको छ, कसैको आँगन रित्तो,
कसैको मन चिरिएको छ, कसैको भविष्य धुम्म।
आमाको काख उजाडिएको छ, बाबुको सहारा छैन,
आफन्त फर्की आउलान् भन्ने, आशा अझै मरेको छैन।
बेपत्ताको बाटो हेर्दै, बित्छन् दिन र रात,
दशैँ आयो ढोकैमा, मनमा गहिरो आघात।
न पिङको चहलपहल छ, न गाउँमा रमझम,
न त देउसीभैलोको धुन छ, न उत्सवको सरगम।
जहाँ हाँसो गुञ्जिन्थ्यो, त्यहाँ सन्नाटा छायो,
प्रकृतिको निर्दयी प्रहारले, सारा संसार रुवायो।
दशैँ भनेको टीका मात्रै, जमरा मात्रै होइन,
दुःखमा परेका मनलाई, बिर्सिदिने बेला होइन।
भोकाएकालाई अन्न दिऔँ, नाङ्गालाई न्यानो कपडा,
घरबार गुमाएकालाई, बनाऔँ नयाँ झुप्रा।
आऊ, यसपालिको दशैँमा, मानवीयता जगाऔँ,
आफ्नो खुसी बाँडेर भए पनि, अरूको आँसु पुछौँ।
विपत्तिले खोसेको खुसी, फेरि फर्काउने प्रण गरौँ,
दुःखमा परेका नेपालीसँग, हातेमालो गरेर अघि बढौँ।
